слабо́дка гл. слабада.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Слабо́дка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Слабо́дка
Р. Слабо́дкі
Д. Слабо́дцы
В. Слабо́дку
Т. Слабо́дкай
Слабо́дкаю
М. Слабо́дцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

слабо́дка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. слабо́дка слабо́дкі
Р. слабо́дкі слабо́дак
Д. слабо́дцы слабо́дкам
В. слабо́дку слабо́дкі
Т. слабо́дкай
слабо́дкаю		 слабо́дкамі
М. слабо́дцы слабо́дках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

слабо́дка ж., уменьш.-ласк. слобо́дка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

слабо́дка, ‑і, ДМ ‑дцы; Р мн. ‑дак; ж.

Уст.

1. Памянш. да слабада (у 3 знач.).

2. Пасёлак каля горада; прыгарад. На другім канцы горада, каля гліністага яру, стаіць слабодка Ганчароўка. Багдановіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Слабодка,

вёска ў Астравецкім р-не.

т. 14, с. 485

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Слабодка,

вёска ў Бабруйскім р-не.

т. 14, с. 485

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Слабодка,

вёска ў Браслаўскім р-не.

т. 14, с. 485

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

слабо́дка ж. уст. Vórstadt f -, -städte (прыгарад), (gróßes) Dorf n -(e)s, Dörfer;

рабо́чая слабо́дка Árbeitersiedlung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Слабодка (археал.) 3/347; 9/571—572

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)