Са́ ша
назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне
адз. мн.
Н. Са́ ша Са́ шы
Р. Са́ шы
Са́ шаў
Д. Са́ шу
Са́ шам
В. Са́ шу
Са́ шаў
Т. Са́ шам
Са́ шамі
М. Са́ шу
Са́ шах
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Са́ ша
назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
адз. мн.
Н. Са́ ша Са́ шы
Р. Са́ шы
Са́ ш
Д. Са́ шы
Са́ шам
В. Са́ шу
Са́ ш
Т. Са́ шайа́ шаю
Са́ шамі
М. Са́ шы
Са́ шах
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Саша́ Касп. , Сцяшк. , Сл. ПЗБ , Мат. Гом. , Ян. , Нар. лекс. , Янк. 2, Янк. 3.). Рус. нар. саша́ шаша (гл.) у выніку дысіміляцыі.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
кроватачы́ ць , краваточыць; незак.
Выдзяляць кроў. Саша пачала перавязваць.. [Лялькевіча] і жахнулася: натруджаныя за дзень раны адкрыліся, кроватачылі.Шамякін .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
буры́ льшчык , ‑а, м.
Рабочы, спецыяліст па бурэнню. Круглашчокі, як дзяўчынка, бурыльшчык Саша Шубіч ввінчваў бурыльныя трубы. Кірэйчык .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АНДРЭ́ ЕЎ (Барыс Фёдаравіч) (9.2.1915, Саратаў — 25.4.1982),
рускі кінаакцёр. Нар. арт. СССР (1962). Скончыў Саратаўскі тэатр. тэхнікум (1937). Ствараў вобразы простых, знешне грубаватых хлопцаў, у якіх раскрываў душэўную шчодрасць, шырыню рус. нар. характару (Назар Дума ў «Трактарыстах», 1939; Бурмак у «Паданні аб зямлі Сібірскай», 1948); Саша Свінцоў у фільме «Два байцы», 1943). З 1950 выконваў пераважна псіхалагічна глыбокія драм. ролі: Сава Зарудны («Паэма пра мора», 1958), Глазуноў («Аповесць палымяных гадоў», 1961), Расамаха («Шлях да прычала», 1962), Важак («Аптымістычная трагедыя», 1963) і інш. Дзярж. прэміі СССР 1948, 1950.
Б.Ф.Андрэеў .
т. 1, с. 359
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
капані́ ца , ‑ы, ж.
Абл. Матыка. Саша знаходзіць у пажоўклай і палеглай траве каліўе бульбы, выварочвае капаніцай мокрую зямлю.Шамякін .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
РАМІШЭ́ ЎСКІ (Ігар Канстанцінавіч) (5.5.1932, г. Клайпеда, Літва — 13.11.1999),
бел. кінааператар. Скончыў Усесаюзны дзярж. ін-т кінематаграфіі (1957). Працаваў на Свярдлоўскай кінастудыі, з 1959 на кінастудыі «Беларусьфільм». З 1992 выкладаў у Бел. АМ . Кінааператар-пастаноўшчык маст. фільмаў «Іду шукаць» (1966), «Саша -Сашачка» (1967), «Бацька» (1971), тэлевізійных «Вашынгтонскі карэспандэнт» (3 серыі, 1973), «Корцік» (3 серыі, 1974), «Бронзавая птушка» (3 серыі, 1975), «Дзяржаўная граніца» (1984—89). Творчай манеры ўласцівы рэаліст. трактоўка выяўл. вырашэння фільма, глыбокае пранікненне ў стылістыку эпохі, якая адлюстроўваецца («Крушэнне імперыі», 1970; «Ятрынская вядзьмарка», 1991), мяккі лірызм характарыстык герояў («Чорны бусел», 1993), свядомае абмежаванне выкарыстання выразных сродкаў.
К.І.Рамішэўскі .
т. 13, с. 302
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
падка́ зчык , ‑а, м.
Той, хто падказвае. Саша не звярнула ўвагі на гэтую акалічнасць, бо падказчыка больш не існавала для яе.Шамякін .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
