рэнава́цыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. рэнава́цыя рэнава́цыі
Р. рэнава́цыі рэнава́цый
Д. рэнава́цыі рэнава́цыям
В. рэнава́цыю рэнава́цыі
Т. рэнава́цыяй
рэнава́цыяю		 рэнава́цыямі
М. рэнава́цыі рэнава́цыях

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэнавацыя

т. 14, с. 12

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

рэнава́цыя

(лац. renovatio = аднаўленне)

эканамічны працэс замены выбываючых у выніку маральнага і фізічнага зносу асноўных фондаў вытворчасці новымі як умова простага ўзнаўлення.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Рэнава́цыя ’абнаўленне асноўных фондаў вытворчасці’ (Булыка, СІС). З рус. реновация ’тс’. Ст.-бел. реновация ’абнаўленне завяшчання’ < польск. renowacja ’тс’ < лац. rĕnŏvātio ’абнаўленне; аднаўленне’ < rĕnŏvo ’абнаўляць; аднаўляць’ (Булыка, Лекс. запазыч., 77).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

renovation

[,renəˈveɪʃən]

n.

рэстаўра́цыя, рэнава́цыя f., аднаўле́ньне і ўмацава́ньне (старо́га буды́нка, по́мніка маста́цтва, культу́ры)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)