рэзульта́т, -у, М -та́це, мн. -ы, -аў, м.

Тое, што і вынік.

|| прым. рэзульта́тны, -ая. -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

рэзульта́т

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. рэзульта́т рэзульта́ты
Р. рэзульта́ту рэзульта́таў
Д. рэзульта́ту рэзульта́там
В. рэзульта́т рэзульта́ты
Т. рэзульта́там рэзульта́тамі
М. рэзульта́це рэзульта́тах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэзульта́т, -ту м. результа́т

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэзульта́т, ‑а, М ‑таце, м.

Тое, што і вынік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рэзульта́т м. разм. Ergébnis n -ses, -se, Resultát n -(e)s, -e; Áuswirkung f -, -en;

(вынік, уплыў) прыве́сці да рэзульта́таў Resultáte zéigen [éinbringen*]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

рэзульта́т

(фр. résultat, ад с.лац. resultatum)

канчатковы вынік якой-н. дзейнасці, занятку, развіцця.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Рэзульта́т ’вынік’ (ТСБМ). З руск. результат ’тс’ < фр. resultat ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

рэзультаты́ўны, ‑ая, ‑ае.

Які дае, прыносіць рэзультат; які заканчваецца рэзультатам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рэзульта́тны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае станоўчы рэзультат. Рэзультатны праезд.

2. З падсумаванымі вынікамі. Рэзультатная ведамасць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Resultát n -(e)s, -e рэзульта́т, вы́нік

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)