Русі́нка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Русі́нка
Р. Русі́нкі
Д. Русі́нцы
В. Русі́нку
Т. Русі́нкай
Русі́нкаю
М. Русі́нцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

русі́нка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. русі́нка русі́нкі
Р. русі́нкі русі́нак
Д. русі́нцы русі́нкам
В. русі́нку русі́нак
Т. русі́нкай
русі́нкаю		 русі́нкамі
М. русі́нцы русі́нках

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

русі́нка,

гл. русіны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

руси́нка русі́нка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

русі́ны, ‑аў; адз. русін, ‑а, м.; русінка, ‑і, ДМ ‑нцы; мн. русінкі, ‑нак; ж.

Назва ўкраінцаў заходнеўкраінскіх зямель, якая мела найбольшае распаўсюджанне ў час іх знаходжання пад аўстра-венгерскім гнётам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)