Расто́ў

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Расто́ў
Р. Расто́ва
Д. Расто́ву
В. Расто́ў
Т. Расто́вам
М. Расто́ве

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Растоў

т. 13, с. 363

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Расто́ў м. Rostów n -s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Расто́ў ’востраў сярод балота, на якім расце высокі лес’ (віц., Яшк.). Слова няяснага паходжання запісана Раманавым у Веліжскім павеце, параўн. рус. дыял. ростово́й ’жывы, на корані (пра лес)’. Да расці́ (?), гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

расто́ў Востраў сярод балота, на якім расце высокі лес (Віц. Рам. Мат.).

□ ур. Растоў (балотны востраў з высокім лесам) Віц. (Рам. Мат.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

Растоў-на-Доне (г.) 1/169; 9/126— 127

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Растоў-на-Доне

т. 13, с. 364

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Расто́ў-на-До́не м. Rostów (-s) am Don n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Росто́в г. Растоў, -ва м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Rostov

[ˈrɑ:stɑ:v]

г. Расто́ў

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)