прыслоўе, утворана ад прыметніка
| - | - |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| - | - |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
рассе́янно
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
absently
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
дыспе́рсія, -і,
Раскладанне, раздзяленне, рассейванне.
||
Дысперсная сістэма — рэчыва ў выглядзе дробных часцінак разам з тым асяроддзем, у якім яно
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
рассе́яны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
| рассе́яны | рассе́яная | рассе́янае | рассе́яныя | |
| рассе́янага | рассе́янай рассе́янае |
рассе́янага | рассе́яных | |
| рассе́янаму | рассе́янай | рассе́янаму | рассе́яным | |
| рассе́яны ( рассе́янага ( |
рассе́яную | рассе́янае | рассе́яныя ( рассе́яных ( |
|
| рассе́яным | рассе́янай рассе́янаю |
рассе́яным | рассе́янымі | |
| рассе́яным | рассе́янай | рассе́яным | рассе́яных | |
Кароткая форма:
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
разява́ка, -і,
1. Той, хто бяздумна,
2. Тое, што і разява.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
vaguely
1. невыра́зна; цьмя́на; прыблі́зна;
2.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ПАНЯМО́ННЕ,
гісторыка-этнаграфічны рэгіён Беларусі, які займае
У выніку этнічнага сімбіёзу на
У ландшафтах П. ўзгоркавыя ўзвышшы і перасечаныя раўніны чаргуюцца з шырокімі нізінамі, дрэніраванымі рэчышчамі Нёмана і яго прытокаў. Дзярнова-падзолістыя глебы на лёсападобных суглінках і водна-ледавіковых супесках пры захаванні пэўных агратэхн. правіл давалі высокія ўраджаі. У структуры пасеваў першае месца займала жыта (у сярэдзіне 19
Да аграрнай рэформы 2-й
Традыц.
В.С.Цітоў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
сістэ́ма, ‑ы,
1. Сукупнасць заканамерна звязаных паміж сабой элементаў (прадметаў, з’яў, поглядаў, ведаў і пад.), якія складаюць пэўнае цэласнае ўтварэнне, адзінства.
2. Парадак, абумоўлены правільным размяшчэннем і ўзаемнай сувяззю частак чаго‑н.
3. Форма арганізацыі, будова чаго‑н. (дзяржаўных, палітычных, гаспадарчых адзінак, устаноў і пад.).
4. Сукупнасць гаспадарчых адзінак, блізкіх па сваіх задачах і арганізацыйна аб’яднаных у адзінае цэлае.
5. Структура, якая складае адзінства ўзаемна звязаных частак.
6. У батаніцы і заалогіі — класіфікацыя, групаванне.
7. У геалогіі — сукупнасць пластоў горных парод, якая характарызуецца пэўнымі выкапнямі, фаунай і флорай.
•••
[Грэч. systēma — цэлае, складзенае з частак, злучэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)