рассе́йнік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
рассе́йнік |
рассе́йнікі |
| Р. |
рассе́йніка |
рассе́йнікаў |
| Д. |
рассе́йніку |
рассе́йнікам |
| В. |
рассе́йнік |
рассе́йнікі |
| Т. |
рассе́йнікам |
рассе́йнікамі |
| М. |
рассе́йніку |
рассе́йніках |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
рассе́йнік, ‑а, м.
Машына для прасейвання, сартавання зерня, круп, мукі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рассе́в м., с.-х.
1. (действие) рассе́ў, -ссе́ву м., неоконч. рассява́нне, -ння ср.;
2. техн. (машина) рассе́йнік, -ка м.; (сортировка) сарціро́ўка, -кі ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)