раско́льніцтва

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. раско́льніцтва
Р. раско́льніцтва
Д. раско́льніцтву
В. раско́льніцтва
Т. раско́льніцтвам
М. раско́льніцтве

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

раско́льніцтва ср. раско́льничество

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

раско́льніцтва, ‑а, н.

1. Дзейнасць, паводзіны раскольніка (у 1 знач.).

2. Тое, што і раскол (у 4 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

раско́льніцтва н. гл. раскол

2.раско́пваць

1. áusgraben* vt (выкапаць што-н.); áufgraben* vt, zerwühlen vt;

2. перан. (разведаць) áusfíndig máchen; ans Licht bríngen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

раско́льничество раско́льніцтва, -ва ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)