разго́гаць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
разго́гаю |
разго́гаем |
| 2-я ас. |
разго́гаеш |
разго́гаеце |
| 3-я ас. |
разго́гае |
разго́гаюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
разго́гаў |
разго́галі |
| ж. |
разго́гала |
| н. |
разго́гала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
разго́гай |
разго́гайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
разго́гаўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Разго́гаць ’разбіць’, разго́гацца ’разбіцца’ (Нас.). Да го́гаць ’біць адно аб другое’, го́гнуць ’стукнуць’, го́ганне ’удар аднаго звонкага прадмета аб другі’ (Нас.), укр. го́гіт ’іржанне’, ’моцны і працяглы гук, шум’. Гукапераймальныя ўтварэнні, параўн. ЭССЯ, 6, 194–195. Звонкі варыянт у раско́каць ’разбіць’ (што звязана з кока ’яйка’, ко́кнуць, гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)