разапрэ́лы, -ая, -ае.
Які разапрэў; распараны.
Р. гарох.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
разапрэ́лы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
разапрэ́лы |
разапрэ́лая |
разапрэ́лае |
разапрэ́лыя |
| Р. |
разапрэ́лага |
разапрэ́лай
разапрэ́лае |
разапрэ́лага |
разапрэ́лых |
| Д. |
разапрэ́ламу |
разапрэ́лай |
разапрэ́ламу |
разапрэ́лым |
| В. |
разапрэ́лы (неадуш.)
разапрэ́лага (адуш.) |
разапрэ́лую |
разапрэ́лае |
разапрэ́лыя (неадуш.)
разапрэ́лых (адуш.) |
| Т. |
разапрэ́лым |
разапрэ́лай
разапрэ́лаю |
разапрэ́лым |
разапрэ́лымі |
| М. |
разапрэ́лым |
разапрэ́лай |
разапрэ́лым |
разапрэ́лых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
разапрэ́лы в разн. знач. разопре́вший, разопре́лый; см. разапрэ́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
разапрэ́лы, ‑ая, ‑ае.
Які разапрэў; распараны. Добра будзе досвіткам разбіваць зляжалы за ноч, разапрэлы тарфяны пыл. Мыслівец. Дзям’ян Хрысцюк пазіраў на разапрэлага ад духаты і хвалявання Антона Падлуцкага, пасміхаўся сам сабе. Дуброўскі. Прайшло вельмі мала часу і ногі мае ўміналі пад сябе, мералі разапрэлы ад гарачыні асфальт тратуара. Сачанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разопре́вший, разопре́лый разапрэ́лы;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Разаўрэ́ць (разовре́ць) ’разапрэць, моцна ўспацець’, разовре́лый ’моцна ўспацелы, разапрэлы’ (Нас.). Да урэць (гл.), врець [врѣць] ’аблівацца потам’, ’вянуць’ (Нас.), врэць ’кіпець’ (КЭС), рус. дыял. вреть ’моцна пацець’, укр. врі́ти ’кіпець’, польск. wrzeć, чэш. vřiti, славац. vrieť, славен. vréti, серб.-харв. вре̏ти, балг. вря, ст.-рус. вьрѣти ’кіпець’, ст.-слав. вьрѣти. Да прасл. *vrěti, звязанага з *vīrъ (> вір 1, гл.), *variti (> бел. вары́ць). Роднасныя да літ. vérdu, vìrti ’кіпець, бурліць’, versmẽ крыніца’, лат. vir̂t, vęr̂du, virags ’вір’ (Фасмер, 1, 362). Да і.-е. *u̯er‑/*u̯or‑, *u̯ṛ‑ ’гарэць’, ’паліць’ (ЕСУМ, 1, 433; Махэк₂, 702–703; БЕР 1, 193; Скок, 3, 622–624).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)