пярху́н
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
пярху́н |
перхуны́ |
| Р. |
перхуна́ |
перхуно́ў |
| Д. |
перхуну́ |
перхуна́м |
| В. |
перхуна́ |
перхуно́ў |
| Т. |
перхуно́м |
перхуна́мі |
| М. |
перхуне́ |
перхуна́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
пярху́н (род. перхуна́) м., прост. перху́н
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пярху́н, перхуна, м.
Разм. Чалавек, які часта перхае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пярху́ха, ‑і, ДМ ‑хусе, ж.
Разм. Жан. да пярхун.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)