пухо́ны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
пухо́ны |
пухо́ная |
пухо́нае |
пухо́ныя |
| Р. |
пухо́нага |
пухо́най
пухо́нае |
пухо́нага |
пухо́ных |
| Д. |
пухо́наму |
пухо́най |
пухо́наму |
пухо́ным |
| В. |
пухо́ны (неадуш.)
пухо́нага (адуш.) |
пухо́ную |
пухо́нае |
пухо́ныя (неадуш.)
пухо́ных (адуш.) |
| Т. |
пухо́ным |
пухо́най
пухо́наю |
пухо́ным |
пухо́нымі |
| М. |
пухо́ным |
пухо́най |
пухо́ным |
пухо́ных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Пухо́ны ’пухлы, пышны (пра хлеб, булкі, аладкі)’ (Шат.; бяроз., Сл. ПЗБ), пуха́ны ’тс’: пуханы хлеп у дзірачках (віл., Сл. ПЗБ). Дзеепрыметнік ад пу́хаць або прыметнік ад пух ’мякіна, высеўкі’ (< *pux‑ъnъ), параўн. пушо́ны (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пу́хны ’пышны’: пухныя пончкі (гродз., Сл. ПЗБ). Прыметнік на ‑н‑ (‑ъn‑) ад пу́хаць (*puxati), паралельны да пухлы (суф. ‑л‑), гл. таксама пухоны, пушоны.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)