прышчамі́ць, -чамлю́, -чо́міш, -чо́міць; -чо́млены; зак., каго-што.

Заціснуць, зашчаміць.

П. кату лапу.

|| незак. прышчамля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прышчамі́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прышчамлю́ прышчэ́мім
2-я ас. прышчэ́міш прышчэ́міце
3-я ас. прышчэ́міць прышчэ́мяць
Прошлы час
м. прышчамі́ў прышчамі́лі
ж. прышчамі́ла
н. прышчамі́ла
Загадны лад
2-я ас. прышчамі́ прышчамі́це
Дзеепрыслоўе
прош. час прышчамі́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прышчамі́ць сов. прищеми́ть;

◊ п. хвост — прищеми́ть хвост

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прышчамі́ць, ‑шчамлю, ‑шчэміш, ‑шчэміць; зак., каго-што.

Заціснуць, зашчаміць паміж кім‑, чым‑н. Немачка здзіўлена прышчаміла зубамі румяную ніжнюю губку і змоўкла. Брыль. Зноў сунуў руку пад вечка, ды якраз у гэты момант жанчына села на кашолку і балюча прышчаміла Сцёпку руку. Хомчанка.

•••

Прышчаміць хвост каму — паставіць каго‑н. у цяжкае, безвыходнае становішча.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прышчамі́ць (éin)klémmen vt, quétschen vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прышчэ́млены прищемлённый; см. прышчамі́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прищеми́ть сов. прышчамі́ць, прыці́снуць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прышчамля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да прышчаміць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прышчэ́мліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прышчаміць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прышчэ́млены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прышчаміць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)