прыця́міць
‘угледзець, прыгледзець каго-небудзь, што-небудзь; прыпомніць каго-небудзь, што-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прыця́млю |
прыця́мім |
| 2-я ас. |
прыця́міш |
прыця́міце |
| 3-я ас. |
прыця́міць |
прыця́мяць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
прыця́міў |
прыця́мілі |
| ж. |
прыця́міла |
| н. |
прыця́міла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
прыця́м |
прыця́мце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
прыця́міўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Прыця́міць ’уважліва паглядваць, прымячаць’; ’прыпамінаць, прыгадваць’ (Нас., Байк. і Некр., Др.-Падб.), прыця́мляць, прыця́мліваць ’прымячаць’ (Нік. Очерки), прыця́мны ’прыметны’; ’памятны’ (Нас., Гарэц., Др.-Падб.), прыця́мна ’прыметна’; ’помніцца, уяўляецца ў думках’, прыця́м ’заметка, прыкмета’ (Нас., Байк. і Некр.), пры́цям ’тс’ (Байк. і Некр.), прыцямка ’заметка’ (Яруш.). Да цям, ця́міць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)