прысуня́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прысуніму́ |
прысуні́мем |
| 2-я ас. |
прысуні́меш |
прысуні́меце |
| 3-я ас. |
прысуні́ме |
прысуні́муць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
прысуня́ў |
прысунялі́ |
| ж. |
прысуняла́ |
| н. |
прысуняло́ |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
прысунімі́ |
прысунімі́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
прысуня́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прысуня́ць, ‑німу, ‑німеш, ‑німе; заг. прысунімі; зак., каго-што.
Абл. Трохі або на некаторы час суняць; прыпыніць. [Патапчык] прысуняў каня і развязаў торбу. Чарнышэвіч. — Чаго ты гэтак ляціш, як усё роўна з прывязі сарваўшыся? — прысуняў Цітка Кандрат. Лобан.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прысуніма́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прысуняць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)