прынітава́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прыніту́ю прыніту́ем
2-я ас. прыніту́еш прыніту́еце
3-я ас. прыніту́е прыніту́юць
Прошлы час
м. прынітава́ў прынітава́лі
ж. прынітава́ла
н. прынітава́ла
Загадны лад
2-я ас. прыніту́й прыніту́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час прынітава́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прынітава́ць сов. прикрепи́ть (при помощи болтов)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прынітава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак., што.

Злучыць пры дапамозе нітоў. Прыставаць адзін шчыт да другога.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прынітава́ны прикреплённый; см. прынітава́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыніто́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прынітаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

przynitować

зак. прынітаваць, прыкляпаць, закляпаць,

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)