Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
пры́казка, -і, ДМ -зцы, мн. -і, -зак, ж.
1. Кароткае народнае выслоўе павучальнага зместу; народны афарызм.
Стаць прыказкай (пра каго-, што-н., што стала агульнавядомым з якога-н. боку).
2. Прыгаворка, зачын казкі.
Гэта п., а казка наперадзе.
|| прым.пры́казкавы, -ая, -ае (да 1 знач.).
П. выраз.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пры́казкаж.
1. посло́вица;
стаць ~кай — войти́ в посло́вицу;
2. при́сказка;
гэ́та п., а ка́зка напе́радзе — э́то при́сказка, а ска́зка впереди́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Прыказка 7/414; 8/594, 597, 602; 12/532—533
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
пры́казка, ‑і, ДМ ‑зцы; Рмн. ‑зак; ж.
1. Устойлівае вобразнае выслоўе павучальнага зместу, якое носіць абагульняючы характар. Нічога ў спадчыну не даў мне бацька, Апроч вядомай прыказкі людской: «Менш гавары, а болей слухай, Сёмка».Глебка.«Ліслівае цяля дзве маткі ссе». Вы гэту прыказку напэўна чулі ўсе.Крапіва.
2. Прыгаворка, зачын казкі. Гэта прыказка, а казка наперадзе.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)