прыдво́рная

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз. мн.
ж. -
Н. прыдво́рная прыдво́рныя
Р. прыдво́рнай прыдво́рных
Д. прыдво́рнай прыдво́рным
В. прыдво́рную прыдво́рных (адуш.)
Т. прыдво́рнай
прыдво́рнаю		 прыдво́рнымі
М. прыдво́рнай прыдво́рных

Крыніцы: krapivabr2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыдво́рная сущ. придво́рная

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыдво́рны, ‑ая, ‑ае.

1. Які знаходзіцца на службе пры двары манарха. Прыдворная знаць. Прыдворны паэт.

2. у знач. наз. прыдво́рны, ‑ага, м.; прыдво́рная, ‑ай, ж. Асоба, якая ўваходзіць у штат двара манарха.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыдво́рны, -ая, -ае.

1. Які мае адносіны да двара манарха.

Прыдворная пасада.

2.

У знач. наз. прыдво́рны, -ага, мн. -ыя, -ых, м. Асоба, якая знаходзіцца пры манарху і ўваходзіць у яго акружэнне.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыдво́рны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прыдво́рны прыдво́рная прыдво́рнае прыдво́рныя
Р. прыдво́рнага прыдво́рнай
прыдво́рнае		 прыдво́рнага прыдво́рных
Д. прыдво́рнаму прыдво́рнай прыдво́рнаму прыдво́рным
В. прыдво́рны (неадуш.)
прыдво́рнага (адуш.)		 прыдво́рную прыдво́рнае прыдво́рныя (неадуш.)
прыдво́рных (адуш.)
Т. прыдво́рным прыдво́рнай
прыдво́рнаю		 прыдво́рным прыдво́рнымі
М. прыдво́рным прыдво́рнай прыдво́рным прыдво́рных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

courtier

[ˈkɔrtiər]

n.

прыдво́рны -ага m., прыдво́рная f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

КЛІ́КА (ад франц. clique шайка, банда),

група людзей, якія аб’ядналіся для дасягнення сваіх карысных авантурыстычных ці злачынных мэт (напр., злачынная К., прыдворная К.).

т. 8, с. 336

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КАНЮ́ШЫ,

службовая пасада ў ВКЛ і Польшчы. У Польшчы вядомы з 11 ст., у ВКЛ — з 15 ст. Павінен быў наглядаць за велікакняжацкімі табунамі і стайнямі, хоць фактычна гэтыя абавязкі выконваў падканюшы. У 16 ст. пры вял. князю называўся К. дворны, у паветах — К. земскі. З 17 ст. пасада вялікага К. (К. ВКЛ) — дыгнітарская, г. зн. прыдворная.

т. 8, с. 18

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

куртыза́нка

(фр. courtisane = прыдворная дама)

жанчына лёгкіх паводзін і авантурыстычнага спосабу жыцця ў арыстакратычным асяроддзі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

гофма́ршал

(ням. Hofmarschall)

прыдворная пасада ў сярэдневяковай Германіі, а пазней прыдворны тытул у радзе манархічных краін.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)