прыго́рклы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
прыго́рклы |
прыго́рклая |
прыго́рклае |
прыго́рклыя |
| Р. |
прыго́рклага |
прыго́рклай
прыго́рклае |
прыго́рклага |
прыго́рклых |
| Д. |
прыго́ркламу |
прыго́рклай |
прыго́ркламу |
прыго́рклым |
| В. |
прыго́рклы (неадуш.)
прыго́рклага (адуш.) |
прыго́рклую |
прыго́рклае |
прыго́рклыя (неадуш.)
прыго́рклых (адуш.) |
| Т. |
прыго́рклым |
прыго́рклай
прыго́рклаю |
прыго́рклым |
прыго́рклымі |
| М. |
прыго́рклым |
прыго́рклай |
прыго́рклым |
прыго́рклых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыго́рклы, ‑ая, ‑ае.
Які набыў гаркавы смак; гаркаваты. Прыгорклае масла. □ Пад лагодным ясным сонцам.. ляжалі спапялелыя руіны, і цяжкі прыгорклы агідны пах ішоў ад іх. Самуйлёнак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
спапяле́лы, ‑ая, ‑ае.
Які ператварыўся ў попел. Ляжалі спапялелыя руіны, і цяжкі, прыгорклы, агідны пах ішоў ад іх. Самуйлёнак. // перан. Які набыў колер попелу; шэры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)