прыго́днік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
прыго́днік |
прыго́днікі |
| Р. |
прыго́дніка |
прыго́днікаў |
| Д. |
прыго́дніку |
прыго́днікам |
| В. |
прыго́дніка |
прыго́днікаў |
| Т. |
прыго́днікам |
прыго́днікамі |
| М. |
прыго́дніку |
прыго́дніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
adventurous
[ədˈventʃərəs]
adj.
1) аванту́рны; прыго́дніцкі; ху́ткі да ры́зыкі; адва́жны
a bold adventurous explorer — адва́жны прыго́днік, разьве́днік
2) рызыко́ўны
an adventurous undertaking — рызыко́ўнае й небясьпе́чнае пачына́ньне
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)