працаўні́ца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. працаўні́ца працаўні́цы
Р. працаўні́цы працаўні́ц
Д. працаўні́цы працаўні́цам
В. працаўні́цу працаўні́ц
Т. працаўні́цай
працаўні́цаю		 працаўні́цамі
М. працаўні́цы працаўні́цах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

працаўні́ца ж. рабо́тница, тру́женица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

працаўні́ца, ‑ы, ж.

Жан. да працаўнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

працаўні́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

1. Той, хто працуе.

Сумленны п.

2. Работнік якой-н. галіны, сферы працы.

Працаўнікі навукі.

|| ж. працаўні́ца, -ы, мн. -ы, -ні́ц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

employee [ɪmˈplɔɪi:, ˌemplɔɪˈi:] n. слу́жачы; слу́жачая; службо́вец; працаўні́к; працаўні́ца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

тру́женица працаўні́ца, -цы ж., працаві́чка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рабо́тница разг. рабо́тніца, -цы ж.; працаўні́ца, -цы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

pracownica

ж. працаўніца, работніца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

workwoman

[ˈwɜ:rkwʊmən]

n., pl. -women [ˈwɜ:rkwɪmɪn]

1) працаўні́ца f.

2) рабо́тніца f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

employee

[ɪmpˈlɔɪi:]

n.

службо́вец -ўца m., службо́ўка f.; працаўні́к -а́ m., працаўні́ца f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)