прагма́тык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. прагма́тык прагма́тыкі
Р. прагма́тыка прагма́тыкаў
Д. прагма́тыку прагма́тыкам
В. прагма́тыка прагма́тыкаў
Т. прагма́тыкам прагма́тыкамі
М. прагма́тыку прагма́тыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прагма́тык м. прагма́тик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прагма́тык, ‑а, м.

Тое, што і прагматыст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прагма́тык

(гр. pragmatikos = дзелавы)

паслядоўнік прагматызму як філасофскай сістэмы.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

прагма́тык

(гр. pragmatikos = дзелавы)

1) паслядоўнік прагматызму як філасофскай сістэмы;

2) вельмі практычны чалавек.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

прагма́тик прагма́тык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)