плугаві́к
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
плугаві́к |
плугавікі́ |
| Р. |
плугавіка́ |
плугавіко́ў |
| Д. |
плугавіку́ |
плугавіка́м |
| В. |
плугавіка́ |
плугавіко́ў |
| Т. |
плугавіко́м |
плугавіка́мі |
| М. |
плугавіку́ |
плугавіка́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
плугаві́к, ‑а, м.
Разм. Тое, што і плугар. — А вось Коля Мігура, твой, здаецца, сябра, за два тыдні, папрацаваўшы плугавіком, атрымаў 250 рублёў грошай. Сергіевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
плуга́р, -ра́ и плугаві́к, -ка́ м., разг. плуга́рь
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)