пеніцылі́навы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пеніцылі́навы пеніцылі́навая пеніцылі́навае пеніцылі́навыя
Р. пеніцылі́навага пеніцылі́навай
пеніцылі́навае		 пеніцылі́навага пеніцылі́навых
Д. пеніцылі́наваму пеніцылі́навай пеніцылі́наваму пеніцылі́навым
В. пеніцылі́навы (неадуш.)
пеніцылі́навага (адуш.)		 пеніцылі́навую пеніцылі́навае пеніцылі́навыя (неадуш.)
пеніцылі́навых (адуш.)
Т. пеніцылі́навым пеніцылі́навай
пеніцылі́наваю		 пеніцылі́навым пеніцылі́навымі
М. пеніцылі́навым пеніцылі́навай пеніцылі́навым пеніцылі́навых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пеніцылі́навы фарм. пеницилли́новый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пеніцылі́навы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пеніцыліну. Пеніцылінавы прэпарат. Пеніцылінавы завод.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пеніцылі́н, -у, м.

Лекавы прэпарат, антыбіётык, прыгатаваны з некаторых відаў грыбковай цвілі або сінтэтычна.

Ін’екцыі пеніцыліну.

|| прым. пеніцылі́навы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пеницилли́новый пеніцылі́навы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

МІ́НСКІ ЗАВО́Д МЕДЫЦЫ́НСКІХ ПРЭПАРА́ТАЎ.

Створаны ў 1929 у Мінску як хім.-фармацэўтычны з-д, з 1947 пеніцылінавы з-д, з 1949 з-д № 495, з 1954 з-д медпрэпаратаў, з 1977 галаўное прадпрыемства ВА «Мінмедпрэпараты» (з 1986 «Белмедпрэпараты»). У 1949 даў першую партыю пеніцыліну, у 1951 — стрэптаміцыну, заменнікаў крыві: у 1959 — поліглюкіну, у 1964 — фераглюкіну, у 1971 — рэаполіглюкіну. Асн. прадукцыя (1999): антыбіётыкі, кровазаменнікі, ферментныя, гарманальныя і антыгарманальныя прэпараты, вітаміны, антысептыкі, імунастымулятары, сродкі для наркозу, анкапрэпараты і інш.

т. 10, с. 439

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)