паўста́нчы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
паўста́нчы |
паўста́нчая |
паўста́нчае |
паўста́нчыя |
| Р. |
паўста́нчага |
паўста́нчай
паўста́нчае |
паўста́нчага |
паўста́нчых |
| Д. |
паўста́нчаму |
паўста́нчай |
паўста́нчаму |
паўста́нчым |
| В. |
паўста́нчы (неадуш.)
паўста́нчага (адуш.) |
паўста́нчую |
паўста́нчае |
паўста́нчыя (неадуш.)
паўста́нчых (адуш.) |
| Т. |
паўста́нчым |
паўста́нчай
паўста́нчаю |
паўста́нчым |
паўста́нчымі |
| М. |
паўста́нчым |
паўста́нчай |
паўста́нчым |
паўста́нчых |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
паўста́нчы, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і паўстанцкі. Голас [Багушэвіча] дужаў у часы паўстанчых баёў 1863 г. Лойка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
rebéllisch a бунта́рскі, паўста́нчы, паўста́нцкі
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
rebellious
[rɪˈbeljəs]
adj.
1) непаслухмя́ны, непако́рны
2) бунта́рны, бунта́рскі; паўста́нскі, паўста́нчы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)