паі́каць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. паі́каю паі́каем
2-я ас. паі́каеш паі́каеце
3-я ас. паі́кае паі́каюць
Прошлы час
м. паі́каў паі́калі
ж. паі́кала
н. паі́кала
Дзеепрыслоўе
прош. час паі́каўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паі́каць сов., разг. поика́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паі́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм. Ікаць некаторы час.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

поика́ть сов., разг. паі́каць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Піпі́канне (піпікыньня) ’падача сігналаў клаксонам’ (Юрч. СНЛ). Ад паікаць, утворанага ад гукапераймання пі‑пі (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Па́цкаць ’пэцкаць, мараць’ (Нас.), пацкацца ’пэцкацца’ (ТС). Да пац, паікаць ’біць’ (гл.). Параўн. польск. pacać ’ляснуць, ляпнуць (фарбай)’. Утворана пры дапамозе памяншальнага суфікса ‑k‑.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)