паралагі́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. паралагі́чны паралагі́чная паралагі́чнае паралагі́чныя
Р. паралагі́чнага паралагі́чнай
паралагі́чнае		 паралагі́чнага паралагі́чных
Д. паралагі́чнаму паралагі́чнай паралагі́чнаму паралагі́чным
В. паралагі́чны (неадуш.)
паралагі́чнага (адуш.)		 паралагі́чную паралагі́чнае паралагі́чныя (неадуш.)
паралагі́чных (адуш.)
Т. паралагі́чным паралагі́чнай
паралагі́чнаю		 паралагі́чным паралагі́чнымі
М. паралагі́чным паралагі́чнай паралагі́чным паралагі́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паралагі́чны лог. паралоги́ческий

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паралагі́чны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да паралагізму, які з’яўляецца паралагізмам. Паралагічны вывад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паралоги́ческий паралагі́чны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)