паку́тніцкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. паку́тніцкі паку́тніцкая паку́тніцкае паку́тніцкія
Р. паку́тніцкага паку́тніцкай
паку́тніцкае		 паку́тніцкага паку́тніцкіх
Д. паку́тніцкаму паку́тніцкай паку́тніцкаму паку́тніцкім
В. паку́тніцкі (неадуш.)
паку́тніцкага (адуш.)		 паку́тніцкую паку́тніцкае паку́тніцкія (неадуш.)
паку́тніцкіх (адуш.)
Т. паку́тніцкім паку́тніцкай
паку́тніцкаю		 паку́тніцкім паку́тніцкімі
М. паку́тніцкім паку́тніцкай паку́тніцкім паку́тніцкіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паку́тніцкі страда́льческий, му́ченический

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паку́тніцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пакутніка і пакутніцтва. Раманюк .. пакляўся адпомсціць ворагу і за пакутніцкую смерць Тараса і за ўсіх нас. Краўчанка. // Які выяўляе пакуты. Палкоўнік, злосны і зняможаны, адкінуўся на падушку, з пакутніцкім выглядам заплюшчыў вочы. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паку́тніцкі léidend, gequält, Dúlder-; Märtýrer-;

паку́тніцкі вы́гляд Léidensmiene f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

паку́тнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Чалавек, які перанёс або пераносіць пакуты.

Пакутнікі канцлагераў.

|| ж. паку́тніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. паку́тніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

страда́льческий паку́тны, паку́тніцкі;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

му́ченический паку́тніцкі, паку́тны;

◊

му́ка му́ченическая му́ка страшэ́нная;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

męczeński

пакутны, пакутніцкі

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

pained [peɪnd] adj.

1. паку́тны, паку́тніцкі

2. пакры́ўджаны, скры́ўджаны;

a pained expression/voice пакры́ўджаны вы́гляд/го́лас

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

КУЧА́К НААПЕ́Т (?—1592?),

армянскі паэт. Верагодна, жыў у в. Хараконіс каля г. Ван (цяпер Турцыя). Пачынальнік свецкай тэматыкі ў арм. паэзіі. Дасканала валодаў найб. стараж. формай верша — айрэнам. Пісаў вершы любоўныя, філасофска-павучальныя (айрэны роздумаў) і вандроўніцкія (айрэны блуканняў), у якіх апяваў радасць кахання і жыцця, прыгажосць жанчыны, імкнуўся асэнсаваць пакутніцкі лёс арм. народа, сцвярджаў гуманіст. ідэалы. Лірыка К. глыбока народная, рытмамеладычная. На бел. мову асобныя творы К. пераклаў Я.​Семяжон.

Тв.:

Рус. пер. — Лирика. Айрены М., 1972;

Сто и один айрен. М., 1976.

А.​Казінян.

т. 9, с. 65

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)