паднача́лены, -ага, мн. -ыя, -ых, м.

Службовая асоба, якая падпарадкоўваецца асобе, старшай па пасадзе.

|| ж. паднача́леная, -ай, мн. -ыя, -ых.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

паднача́лены

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. паднача́лены паднача́леная паднача́ленае паднача́леныя
Р. паднача́ленага паднача́ленай
паднача́ленае		 паднача́ленага паднача́леных
Д. паднача́ленаму паднача́ленай паднача́ленаму паднача́леным
В. паднача́лены (неадуш.)
паднача́ленага (адуш.)		 паднача́леную паднача́ленае паднача́леныя (неадуш.)
паднача́леных (адуш.)
Т. паднача́леным паднача́ленай
паднача́ленаю		 паднача́леным паднача́ленымі
М. паднача́леным паднача́ленай паднача́леным паднача́леных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паднача́лены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. паднача́лены паднача́леная паднача́ленае паднача́леныя
Р. паднача́ленага паднача́ленай
паднача́ленае		 паднача́ленага паднача́леных
Д. паднача́ленаму паднача́ленай паднача́ленаму паднача́леным
В. паднача́лены (неадуш.)
паднача́ленага (адуш.)		 паднача́леную паднача́ленае паднача́леныя (неадуш.)
паднача́леных (адуш.)
Т. паднача́леным паднача́ленай
паднача́ленаю		 паднача́леным паднача́ленымі
М. паднача́леным паднача́ленай паднача́леным паднача́леных

Кароткая форма: паднача́лена.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паднача́лены

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз. мн.
м. ж. -
Н. паднача́лены паднача́леная паднача́леныя
Р. паднача́ленага паднача́ленай паднача́леных
Д. паднача́ленаму паднача́ленай паднача́леным
В. паднача́ленага (адуш.) паднача́леную паднача́леных (адуш.)
Т. паднача́леным паднача́ленай
паднача́ленаю		 паднача́ленымі
М. паднача́леным паднача́ленай паднача́леных

Крыніцы: krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паднача́лены

1. прич. подчинённый;

2. прил. подчинённый, подвла́стный;

3. в знач. сущ. подчинённый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паднача́лены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад падначаліць.

2. у знач. прым. Які знаходзіцца ў падпарадкаванні каго‑, чаго‑н. Падначалены афіцэр. □ У большасці ранніх паэм Купалы элементы драматычнага дыялогу ў развіцці дзеяння іграюць чыста падначаленую ролю. Ярош.

3. у знач. наз. паднача́лены, ‑ага, м.; паднача́леная, ‑ай, ж. Службовая асоба, якая падначальваецца каму‑н. старшаму па рабоце. На чале груп стаялі спрактыкаваныя ў ваенных справах людзі. Яны стараліся прыдаць сваім падначаленым выпраўку і ваенны выгляд. Колас. Бывалы лётчык-франтавік паказаў падначаленаму, як трэба лятаць у баявой абстаноўцы. «Звязда».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паднача́лены

1. úntergeordnet, unterstéllt; ábhängig (залежны);

2. у знач. наз. м. (тс. вайск.) Untergébene (sub) m -n, -n, Unterstéllte (sub) m -n, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

поднача́льный паднача́лены.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падняво́льны, -ая, -ае.

1. Залежны, падначалены.

П. чалавек.

2. Тое, што і прымусовы.

Паднявольная праца.

|| наз. падняво́льнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

подвла́стный падула́дны; (подчинённый) паднача́лены, падле́глы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)