падле́глы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. падле́глы падле́глая падле́глае падле́глыя
Р. падле́глага падле́глай
падле́глае		 падле́глага падле́глых
Д. падле́гламу падле́глай падле́гламу падле́глым
В. падле́глы (неадуш.)
падле́глага (адуш.)		 падле́глую падле́глае падле́глыя (неадуш.)
падле́глых (адуш.)
Т. падле́глым падле́глай
падле́глаю		 падле́глым падле́глымі
М. падле́глым падле́глай падле́глым падле́глых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падле́глы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. падле́глы падле́глая падле́глае падле́глыя
Р. падле́глага падле́глай
падле́глае		 падле́глага падле́глых
Д. падле́гламу падле́глай падле́гламу падле́глым
В. падле́глы (неадуш.)
падле́глага (адуш.)		 падле́глую падле́глае падле́глыя (неадуш.)
падле́глых (адуш.)
Т. падле́глым падле́глай
падле́глаю		 падле́глым падле́глымі
М. падле́глым падле́глай падле́глым падле́глых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падле́глы

1. канц. подлежа́щий;

2. подвла́стный, подчинённый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падле́глы, ‑ая, ‑ае.

Кніжн.

1. Які адносіцца да ліку асоб, аб’ектаў, з’яў, на якія распаўсюджваецца што‑н. абавязковае, прымусовае. Мяшчанства — з’ява, падлеглая вынішчэнню. Лужанін.

2. Падуладны, падначалены.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падле́глы unterstéllt, úntergeordnet

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Падле́глы ’які адносіцца да ліку асоб, аб’ектаў, з’яў, на якія распаўсюджваецца што-н. абавязковае, прымусовае; падуладны, падначалены’ (ТСБМ, Нас., Яруш.). З польск. podległy ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

подвла́стный падула́дны; (подчинённый) паднача́лены, падле́глы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

подве́домственный падве́дамны, падве́дамасны; (подчинённый) паднача́лены, падле́глы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

unterstéllt a падпара́дкаваны, паднача́лены; падле́глы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ДЫВІДЭ́НД (ад лац. dividendus падлеглы падзелу),

частка агульнай сумы чыстага прыбытку акц. т-ва, што размяркоўваецца паміж акцыянерамі ў адпаведнасці з акцыямі, якія ў іх ёсць. Даходы акцыянерам выплачваюцца наяўнымі грашамі або акцыямі. Памеры Д. вар’іруюцца для звычайных і застаюцца фіксаванымі для прывілеяваных акцый. Калі становішча кампаніі пагаршаецца, яна можа выплачваць Д. з атрыманых раней даходаў. Лічба, што паказвае, у колькі разоў прыбытак кампаніі перавышае суму Д., якую яна выплачвае, называецца пакрыццём па д.

т. 6, с. 274

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)