падзубі́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. падзублю́ падзу́бім
2-я ас. падзу́біш падзу́біце
3-я ас. падзу́біць падзу́бяць
Прошлы час
м. падзубі́ў падзубі́лі
ж. падзубі́ла
н. падзубі́ла
Загадны лад
2-я ас. падзубі́ падзубі́це
Дзеепрыслоўе
прош. час падзубі́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падзубі́ць сов., разг. подзубри́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падзубі́ць, ‑зублю, ‑зубіш, ‑зубіць; зак., што.

Разм. Крыху, злёгку зазубіць. Падзубіць пілу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падзу́блены разг. падзу́бренный; см. падзубі́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падзу́бліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да падзубіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падзу́блены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад падзубіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)