падзако́нны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
падзако́нны |
падзако́нная |
падзако́ннае |
падзако́нныя |
| Р. |
падзако́ннага |
падзако́ннай
падзако́ннае |
падзако́ннага |
падзако́нных |
| Д. |
падзако́ннаму |
падзако́ннай |
падзако́ннаму |
падзако́нным |
| В. |
падзако́нны (неадуш.)
падзако́ннага (адуш.) |
падзако́нную |
падзако́ннае |
падзако́нныя (неадуш.)
падзако́нных (адуш.) |
| Т. |
падзако́нным |
падзако́ннай
падзако́ннаю |
падзако́нным |
падзако́ннымі |
| М. |
падзако́нным |
падзако́ннай |
падзако́нным |
падзако́нных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ПАДЗАКО́ННЫ АКТ,
прававы акт органа дзярж. улады, які мае больш нізкую юрыд. сілу, чым закон. Прымаецца на аснове і ў выкананне закону. У Рэспубліцы Беларусь да П.а. адносяцца ўказы Прэзідэнта, пастановы і распараджэнні ўрада, мін-ваў, дзярж. к-таў і інш. органаў выканаўчай улады, а таксама пастановы палат Нац. сходу, рашэнні судоў і інш.
т. 11, с. 495
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)