паграні́чнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Ваеннаслужачы пагранічнай аховы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Паграні́чнік

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Паграні́чнік
Р. Паграні́чніка
Д. Паграні́чніку
В. Паграні́чнік
Т. Паграні́чнікам
М. Паграні́чніку

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паграні́чнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. паграні́чнік паграні́чнікі
Р. паграні́чніка паграні́чнікаў
Д. паграні́чніку паграні́чнікам
В. паграні́чніка паграні́чнікаў
Т. паграні́чнікам паграні́чнікамі
М. паграні́чніку паграні́чніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паграні́чнік м. пограни́чник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паграні́чнік, ‑а, м.

Ваеннаслужачы ў войсках пагранічнай аховы. Каля варот заставы стаяў з вінтоўкаю пагранічнік-чырвонаармеец. Колас. Акружаныя ў доце, пагранічнікі біліся да апошняга патрона. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паграні́чнік м. Grénzsoldat m -en, -en, Grénzpolizist m -en, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пограни́чник паграні́чнік, -ка м., паме́жнік, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паме́жнік м. гл. пагранічнік

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

КОТ (Васіль Андрэевіч) (н. 23.2.1916, в. Найда Жыткавіцкага р-на Гомельскай вобл.),

Герой Сав. Саюза (1945). Скончыў Хабараўскае ваен.-паліт. вучылішча (1940). У Чырв. Арміі з 1937. У Вял. Айч. вайну пагранічнік на Д. Усходзе. Інструктар палітаддзела стралк. дывізіі ст. лейтэнант К. вызначыўся 18.8.1945 у час дэсантнай аперацыі на Курыльскіх а-вах. Да 1963 у Сав. Арміі.

В.А.Кот.

т. 8, с. 433

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Grénzer m -s, -

1) паграні́чнік

2) жыха́р паграні́чча [паме́жжа]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)