нічагу́тка
займеннік, адмоўны, безасабовы
|
адз. |
| - |
| Н. |
нічагу́тка |
| Р. |
нічагу́тка |
| Д. |
нічаму́тку |
| В. |
нічагу́тка |
| Т. |
нічагу́ткім |
| М. |
нічагу́ткім
ні аб чагу́ткім |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
наду́маць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што і з інф.
1. Задумаць зрабіць што‑н., прыняць якое‑н. рашэнне. Надумаць пайсці да знаёмых. □ [Халуста] зірнуў на вятрак, што стаяў на ўзгорку між Чыжэвічамі і Малінаўкай, і надумаў зайсці туды. Чарнышэвіч. [Зіна:] — Але на курорт сёлета я ўсё роўна паеду! Паеду, і ўсё тут! Як надумала, так і зраблю. Васілёнак.
2. Прыдумаць што‑н. [Галілей:] — Думаю, думаю, а не надумаю нічагутка. Зарэцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ціху́тка, прысл.
Разм.
1. Вельмі ціха, бясшумна. Цераз кусты прайшлі [звяры] ціхутка, не варухнуўся і лісточак. Дубоўка. А вецер, той гутаркі ўдзельнік і сведка, ціхутка галінкі на дрэвах кране. А. Вольскі.
2. Паволі, марудна. І на крыгах — уласных паромах — Ад’язджае ціхутка зіма. Прануза.
3. Употай, цішком. — Не бойся, Костусь: будзем жывы, Чаго баяцца? Нічагутка! Закінем іх [«начаткі»] у снег ціхутка. Колас.
4. безас. у знач. вык. Вельмі ціха; зацішна. Пад крушыннікам было ціхутка. Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
a
1. a; i;
fantazja a rzeczywistość — фантазія і рэчаіснасць;
dziś tak, a jutro inaczej — сёння так, a заўтра інакш;
gada a gada — гаворыць i гаворыць;
2. a; i; вось;
a to co? — a гэта што?;
a dobrze mu tak — так яму i трэба;
a to dopiero historia! — вось дык гісторыя!;
3. ( не заўсёды перакладаецца) для ўзмацнення экспрэсіі;
nic a nic — анічога; нічагутка;
z wielką a wielką ciekawością — з найвялікшым (з самым вялікім) інтарэсам; з вялікай цікавасцю (зацікаўленасцю);
te przykłady można mnożyć a mnożyć — гэтыя прыклады можна прыводзіць і прыводзіць;
4. a;
a, to pani! — a, гэта вы!;
a, zostaw to! — a, кінь ты гэта!;
a propos [a propo] — дарэчы; дарэчы сказаць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)