начмуці́ць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
начмучу́ |
начму́цім |
| 2-я ас. |
начму́ціш |
начму́ціце |
| 3-я ас. |
начму́ціць |
начму́цяць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
начмуці́ў |
начмуці́лі |
| ж. |
начмуці́ла |
| н. |
начмуці́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
начмуці́ |
начмуці́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
начмуці́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
начмуці́ць сов., разг. набаламу́тить
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
начмуці́ць, ‑мучу, ‑муціш, ‑муціць; зак.
Разм. Нагаварыць абы-чаго, увесці ў зман; дурманіць. Начмуціў пан ойча, як чараўнік... Нагнаў столькі туману, што бедны Клеманс ледзь не захлынуўся ў ім. Чарнышэвіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)