нацко́ўваць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
нацко́ўваю |
нацко́ўваем |
| 2-я ас. |
нацко́ўваеш |
нацко́ўваеце |
| 3-я ас. |
нацко́ўвае |
нацко́ўваюць |
| Прошлы час |
| м. |
нацко́ўваў |
нацко́ўвалі |
| ж. |
нацко́ўвала |
| н. |
нацко́ўвала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
нацко́ўвай |
нацко́ўвайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
нацко́ўваючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
нацко́ўваць несов., прям., перен. натра́вливать, нау́ськивать, напуска́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
нацко́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да нацкаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нацкава́ць, -кую́, -куе́ш, -куе́; -куём, -куяце́, -кую́ць; -ку́й; -кава́ны; зак., каго на каго-што, з дадан. і без дап.
1. Падахвоціць да нападу.
Н. сабак на зайца.
2. перан. Падбухторыць да варожых дзеянняў супраць каго-н. (разм.).
|| незак. нацко́ўваць, -аю, -аеш, -ае; наз. нацко́ўванне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
нацко́ўванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. нацкоўваць — нацкаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нацко́ўванне ср. натра́вливание, нау́ськивание, напуска́ние; см. нацко́ўваць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
нау́ськивать несов., разг., прям., перен. нацко́ўваць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
podszczuwać
незак. нацкоўваць, падбухторваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
áufhetzen vt падбухто́рваць, нацко́ўваць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
цкава́ць, цкую́, цкуе́ш, цкуе́; цкуём, цкуяце́, цкую́ць; цкуй; цкава́ны; незак., каго-што і без дап.
1. кім. Напускаць сабак на каго-н.; нацкоўваць.
Ц. сабакамі.
2. перан. Мучыць нападкамі, праследаваць.
|| зак. зацкава́ць, -кую́, -куе́ш, -куе́; -куём, -куяце́, -кую́ць; -ку́й; -кава́ны.
|| наз. цкава́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)