настрэ́нчыць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
настрэ́нчу |
настрэ́нчым |
| 2-я ас. |
настрэ́нчыш |
настрэ́нчыце |
| 3-я ас. |
настрэ́нчыць |
настрэ́нчаць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
настрэ́нчыў |
настрэ́нчылі |
| ж. |
настрэ́нчыла |
| н. |
настрэ́нчыла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
настрэ́нчы |
настрэ́нчыце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
настрэ́нчыўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Настрэ́нчыць ’настроіць (пастку)’ (Нас.), ’настроіць, падбухторыць, падгаварыць’ (ТС), ’нараіць’ (свісл., Сцяшк. Сл.; маст., Сл. ПЗБ), настрочыць ’падгаварыць’ (лід., Сцяшк. Сл.), укр. настренчити ’настроіць, узбудзіць’. Паводле Булыкі, ст.-бел. настренчити ’прапанаваць які-небудзь тавар’ (1692 г.) са ст.-польск. nastręczyć (Булыка, Лекс. запазыч., 83); адносна сучасных форм гл. Сл. ПЗБ, 184 (< польск. nastręczać ’рэкамендаваць’). Гл. страчыць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)