нае́зніца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. нае́зніца нае́зніцы
Р. нае́зніцы нае́зніц
Д. нае́зніцы нае́зніцам
В. нае́зніцу нае́зніц
Т. нае́зніцай
нае́зніцаю		 нае́зніцамі
М. нае́зніцы нае́зніцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

нае́зніца ж., спорт. нае́здница

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

нае́зніца, ‑ы, ж.

Жан. да наезнік (у 1–3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

нае́знік, -а, мн. -і, -аў, м.

Чалавек, які добра ездзіць вярхом; спецыяліст па верхавой яздзе.

Цыркавы н.

|| ж. нае́зніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. нае́зніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

амазо́нка

‘наезніца’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. амазо́нка амазо́нкі
Р. амазо́нкі амазо́нак
Д. амазо́нцы амазо́нкам
В. амазо́нку амазо́нак
Т. амазо́нкай
амазо́нкаю		 амазо́нкамі
М. амазо́нцы амазо́нках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

нае́здница ж.

1. яздо́к, род. ездака́ м.;

2. спец. нае́зніца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)