надбудо́ва

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. надбудо́ва надбудо́вы
Р. надбудо́вы надбудо́ў
Д. надбудо́ве надбудо́вам
В. надбудо́ву надбудо́вы
Т. надбудо́вай
надбудо́ваю		 надбудо́вамі
М. надбудо́ве надбудо́вах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

надбудо́ва, -ы, мн. -ы, -до́ў, ж.

1. гл. надбудаваць.

2. Тое, што надбудавана.

Цагляная н. дома.

3. Сукупнасць ідэй і поглядаў грамадства (палітычных, прававых, рэлігійных, мастацкіх, філасофскіх), адпаведных ім устаноў і ідэалагічных грамадскіх адносін, якія вызначаюцца эканамічным базісам і, у сваю чаргу, уздзейнічаюць на яго.

|| прым. надбудо́ўчы, -ая, -ае (да 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

надбудо́ва ж., в разн. знач. надстро́йка;

н. паве́рха — надстро́йка этажа́;

н. ўпрыго́жыла буды́нак — надстро́йка укра́сила зда́ние;

ба́зіс і н. — ба́зис и надстро́йка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Надбудова, гл. Базіс і надбудова

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

надбудо́ва, ‑ы, ж.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. надбудаваць.

2. Тое, што надбудавана. Прафесар паказаў рукой на будынак. — У гэтай палове сама станцыя, — сказаў ён, — а злева сушыльнае аддзяленне брыкетнага завода. Надбудова тая — элеватар для фрэзернага торфу, з якога мы робім брыкет. Галавач. // Закрытыя памяшканні на верхняй палубе судна, якія цягнуцца ад аднаго борта да другога. Страла ўпала з вышыні. Але на палубнай надбудова нікога не было. Значыць, яна кімсьці была, загадзя прымацавана і старанна нацэлена. Гамолка.

3. Паняцце гістарычнага матэрыялізму — сукупнасць ідэалагічных адносін, поглядаў і ўстаноў пэўнага грамадства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

надбудо́ва​II ж. філас. Überbau m -(e)s, -ten і -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

надбудо́ва​I ж.

1. (дзеянне) Áufstockung f -;

2. (тое, што надбудавана) Áufbau m -(e)s, -e і -ten, Óberbau m, Überbau m

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

надбудава́ць, -ду́ю, -ду́еш, -ду́е; -ду́й; -дава́ны; зак., што.

Пабудаваць зверху, павялічыць у вышыню.

Н. другі паверх.

|| незак. надбудо́ўваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. надбудо́ўванне, -я, н. і надбудо́ва, -ы, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Базіс і надбудова 2/72—73, 495; 3/207, 493, 594, 599; 4/222; 5/48; 10/24, 463; 11/412, 457

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

надстро́йка​I надбудо́ва, -вы ж.;

надстро́йка этажа́ надбудо́ва паве́рха;

надстро́йка украша́ла зда́ние надбудо́ва ўпрыго́жвала буды́нак.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)