Наві́нкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Наві́нкі
Р. Наві́нак
Наві́нкаў
Д. Наві́нкам
В. Наві́нкі
Т. Наві́нкамі
М. Наві́нках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Навінкі

т. 11, с. 105

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Навінкі (в., Мінскі р-н) 7/249

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Навінкі (в., Пастаўскі р-н) 8/307

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Навінкі (в., Калінкавіцкі р-н) 2/280; 5/236; 7/358

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Навінкі (в., Слуцкі р-н) 7/358; 9/595 (к.), 596

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

наві́нка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. наві́нка наві́нкі
Р. наві́нкі наві́нак
Д. наві́нцы наві́нкам
В. наві́нку наві́нкі
Т. наві́нкай
наві́нкаю		 наві́нкамі
М. наві́нцы наві́нках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

наві́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж.

1. Што-н. новае, што нядаўна з’явілася.

Навінкі тэхнікі.

Кніжныя навінкі.

2. Тое, што і навіна (у 1 знач.; разм.).

Расказаць навінку.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Наві́нка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Наві́нка
Р. Наві́нкі
Д. Наві́нцы
В. Наві́нку
Т. Наві́нкай
Наві́нкаю
М. Наві́нцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Néuerscheinung f -, -en наві́нка;

die ~en des Búchhandels кні́жныя наві́нкі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)