наако́нны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
наако́нны |
наако́нная |
наако́ннае |
наако́нныя |
| Р. |
наако́ннага |
наако́ннай
наако́ннае |
наако́ннага |
наако́нных |
| Д. |
наако́ннаму |
наако́ннай |
наако́ннаму |
наако́нным |
| В. |
наако́нны (неадуш.)
наако́ннага (адуш.) |
наако́нную |
наако́ннае |
наако́нныя (неадуш.)
наако́нных (адуш.) |
| Т. |
наако́нным |
наако́ннай
наако́ннаю |
наако́нным |
наако́ннымі |
| М. |
наако́нным |
наако́ннай |
наако́нным |
наако́нных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
наако́нны, ‑ая, ‑ае.
Які знаходзіцца, размешчаны на акне, каля акна. Нааконная разьба.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
наоко́нный спец. наако́нны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)