мітуслі́вец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мітуслі́вец |
мітуслі́ўцы |
| Р. |
мітуслі́ўца |
мітуслі́ўцаў |
| Д. |
мітуслі́ўцу |
мітуслі́ўцам |
| В. |
мітуслі́ўца |
мітуслі́ўцаў |
| Т. |
мітуслі́ўцам |
мітуслі́ўцамі |
| М. |
мітуслі́ўцу |
мітуслі́ўцах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
мітуслі́вец, ‑ліўца, м.
Разм. Той, хто мітусіцца (у 1, 2 знач.); неспакойны чалавек. Алёшка — мітуслівец, яму бясконца трэба блукаць і шукаць нечага. Хадкевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)