ми́мо

1. нареч. мі́ма; (близ) паблі́зу;

ми́мо прошёл знако́мый мі́ма прайшо́ў знаёмы;

ми́мо пролега́ла доро́га паблі́зу прахо́дзіла даро́га;

2. предлог мі́ма (каго, чаго);

◊

пропусти́ть (что-л.) ми́мо уше́й прапусці́ць (што-небудзь) мі́ма вушэ́й;

бить ми́мо біць мі́ма.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

мимо

Том: 18, старонка: 53.

img/18/18-053_0215_Мимо.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

мимо

Том: 18, старонка: 53.

img/18/18-053_0216_Мимо.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

мі́ма

1. нареч. ми́мо;

страля́ць м. — стреля́ть ми́мо;

2. предлог с род. ми́мо;

ісці́ м. до́ма — идти́ ми́мо до́ма;

◊ прапусці́ць м. вушэ́й — пропусти́ть ми́мо уше́й;

біць м. цэ́лі — бить ми́мо це́ли

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паўз предлог с вин. ми́мо (кого, чего); вдоль (чего);

праязджа́лі п. лес — проезжа́ли вдоль (ми́мо) ле́са

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Мі́ма ’не спыняючыся, не затрымліваючыся пасля чаго-небудзь’, ’каля, побач’ (ТСБМ, Яруш., Кліх; паст., Сл. ПЗБ), мі́мо ’акрамя, паміма’ (ТС), мімаходзь ’мімаходам’ (карм., Мат. Гом.). Укр. ми́мо, рус. ми́мо, ни́мо, ст.-польск. mimo, nimo, imo, mieno, mino (як і н.-луж. і славен.), каш. mimö, славін. mjĩvo, палаб. maimü, в.-луж. nimo, арх. mimo, чэш. mimo, ímo, мар. mimová, mimové, славац. mimo, славен. mȋmo, mímo, memo, mem, mino, серб.-харв. ми̏мо, макед. у прэфіксе: мимолетен, балг. арх. мимо, ст.-слав. мимо. Значэнні: ’каля, побач’, ’без’, ’акрамя’, ’супраць’, ’нягледзячы на’, ’над-, вышэй-, больш за’, ’у параўнанні з іншымі’. Прасл. mimo з’яўляецца прыслоўем, утвораным ад дзеяслова mi‑nǫti пры дапамозе суфікса ‑mo, як бел. крычма, дарма і інш. (Міклашыч, 197; Бернекер, 2, 59; Зубаты, Studie, 412; Фасмер, 2, 622; ESSJ SG, 1, 112–114; БЕР, 3, 798; у іншых слав. мовах: Шлівіч–Шымшыч, ЗФЛ, 3, 1960, 135–152; Рытталь, Por. jęz., 2, 1972, 72–82; Кочыш, Kult. sl., 1, 1971, 14–17).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

перабяга́ць несов.

1. в разн. знач. перебега́ть;

2. пробега́ть ми́мо;

1, 2 см. перабе́гчы

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

про́мах, -ху м.

1. (удар, выстрел мимо цели) про́мах;

2. перен. (ошибка) про́мах, опло́шность ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пробежа́ть сов., в разн. знач. прабе́гчы;

пробежа́ть ми́мо двере́й прабе́гчы мі́ма дзвярэ́й;

пробежа́ть газе́ту прабе́гчы газе́ту;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перабе́гчы сов.

1. в разн. знач. перебежа́ть;

п. ву́ліцу — перебежа́ть у́лицу;

п. ў ла́гер праці́ўніка — перебежа́ть в ла́герь проти́вника;

2. пробежа́ть ми́мо;

аве́чкі ~глі свой двор — о́вцы пробежа́ли ми́мо своего́ двора́;

◊ п. даро́гу — перебежа́ть доро́гу

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)