марзану́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
марзану́ |
марзанё́м |
| 2-я ас. |
марзане́ш |
марзаняце́ |
| 3-я ас. |
марзане́ |
марзану́ць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
марзану́ў |
марзану́лі |
| ж. |
марзану́ла |
| н. |
марзану́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
марзані́ |
марзані́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
марзану́ўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Марза́кі (мн.) (грэбл.) ’губы’ (Нас.), ’твар, морда’ (КЭС, лаг.). Рус. прэйл. (ЛатвССР), ёнаўск. (ЛітССР) мурза́ки ’твар’ (грэбл.). Балтызм. Параўн. літ. mùrza ’рот’, ’твар’. Сюды ж марза́ць ’біць па твары, па зубах’ (Нас.), марзану́ць (груб.) ’штурхнуць, ударыць’ (смарг., Сцяшк. Сл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)