манкі́раваць, -рую, -руеш, -руе; -руй; зак. і незак. (уст.).

Нядбайна аднесціся да каго-, чаго-н., пагрэбаваць (грэбаваць) чым-н.

М. службовымі абавязкамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

манкі́раваць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. манкі́рую манкі́руем
2-я ас. манкі́руеш манкі́руеце
3-я ас. манкі́руе манкі́руюць
Прошлы час
м. манкі́раваў манкі́равалі
ж. манкі́равала
н. манкі́равала
Загадны лад
2-я ас. манкі́руй манкі́руйце
Дзеепрыслоўе
цяп. час манкі́руючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

манкі́раваць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. манкі́рую манкі́руем
2-я ас. манкі́руеш манкі́руеце
3-я ас. манкі́руе манкі́руюць
Прошлы час
м. манкі́раваў манкі́равалі
ж. манкі́равала
н. манкі́равала
Загадны лад
2-я ас. манкі́руй манкі́руйце
Дзеепрыслоўе
прош. час манкі́раваўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

манкі́раваць сов. и несов. манки́ровать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

манкі́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. і незак.

Пагрэбаваць (грэбаваць), нядбайна аднесціся (адносіцца) да чаго‑н. Манкіраваць службовымі абавязкамі.

[Ад фр. manquer.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

манкі́раваць

1. versäumen vt; féhlen vi;

2. (пагарджаць) unterlássen* vt, vernáchlässigen vt, verlétzen vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

манкі́раваць

(фр. manquer)

нядбайна адносіцца да сваіх абавязкаў (напр. м. заняткамі).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Манкі́раваць ’грэбаваць, нядбайна адносіцца да чаго-небудзь’ (ТСБМ), ’хлусіць, падманваць, фальшывіць’ (Нас.; іўеў., Сл. ПЗБ). З рус. манки́ровать ’адсутнічаць, ухіляцца’, якое з франц. manquer ’не хапаць’ < італ. mancare > лац. mancus ’пакалечаны’ (Фасмер, 2, 570).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

манкі́раваць

(фр. manquer)

нядбайна адносіцца да чаго-н., пагарджаць чым-н. (напр. м. заняткамі).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

манкирова́ть сов. и несов. манкірава́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)