ляда́шчык
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ляда́шчык |
ляда́шчыкі |
| Р. |
ляда́шчыка |
ляда́шчыкаў |
| Д. |
ляда́шчыку |
ляда́шчыкам |
| В. |
ляда́шчыка |
ляда́шчыкаў |
| Т. |
ляда́шчыкам |
ляда́шчыкамі |
| М. |
ляда́шчыку |
ляда́шчыках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Ляда́шцік, ляда́шчык ’хударлявы’, ’бядняк, жабрак’, ’круцель, ашуканец’, ’чалавек, які можа сурочыць, асабліва маладых істот’, ’нячысцік, з’яўленне якога перад селянінам азначала няшчасце’ (Нас.). Утворана ад ляда́шты і ляда́шчы (гл.). Параўн. яшчэ ляд 1.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)