люстры́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. люстры́н
Р. люстры́ну
Д. люстры́ну
В. люстры́н
Т. люстры́нам
М. люстры́не

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

люстры́н, -ну м., текст. люстри́н

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

люстры́н, ‑у, м.

Уст. Шарсцяная ці паўшарсцяная тканіна з глянцам.

[Фр. lustrine.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

люстры́н м. тэкст. Lüster m -s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

люстры́н

(фр. lustnne)

тонкая шарсцяная або паўшарсцяная тканіна з глянцам; раней з яе шылі мужчынскія пінжакі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Люстры́н ’тонкая шарсцяная ці паўшарсцяная тканіна з глянцам’ (ТСБМ). Запазычана з франц. мовы праз польскую, дзе lustryna ’тс’. Паводле Крукоўскага (Уплыў, 79), запазычана з рус. люстрин ’тс’, якое з ням. Lüstrin або непасрэдна з франц. lustrine < lustr ’бляск’ (Фасмер, 2, 546; Слаўскі, 4, 386).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

люстри́н текст. люстры́н, -ну м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Lüster m -s, -

1) свяці́льнік, кандэля́бр

2) тэкст. люстры́н

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)