летапі́сны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. летапі́сны летапі́сная летапі́снае летапі́сныя
Р. летапі́снага летапі́снай
летапі́снае		 летапі́снага летапі́сных
Д. летапі́снаму летапі́снай летапі́снаму летапі́сным
В. летапі́сны (неадуш.)
летапі́снага (адуш.)		 летапі́сную летапі́снае летапі́сныя (неадуш.)
летапі́сных (адуш.)
Т. летапі́сным летапі́снай
летапі́снаю		 летапі́сным летапі́снымі
М. летапі́сным летапі́снай летапі́сным летапі́сных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

летапі́сны летопи́сный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

летапі́сны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да летапісу. Летапісны збор. Летапісная мова.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ле́тапіс, -у, мн. -ы, -аў, м.

1. Пагадовы запіс гістарычных падзей сучаснікам; кніга з такімі запісамі.

Л.

Аўрамкі.

2. перан. Тое, што і гісторыя (у 4 знач.).

Л.

Вялікай Айчыннай вайны.

|| прым. летапі́сны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

гістары́чна-летапі́сны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. гістары́чна-летапі́сны гістары́чна-летапі́сная гістары́чна-летапі́снае гістары́чна-летапі́сныя
Р. гістары́чна-летапі́снага гістары́чна-летапі́снай
гістары́чна-летапі́снае		 гістары́чна-летапі́снага гістары́чна-летапі́сных
Д. гістары́чна-летапі́снаму гістары́чна-летапі́снай гістары́чна-летапі́снаму гістары́чна-летапі́сным
В. гістары́чна-летапі́сны (неадуш.)
гістары́чна-летапі́снага (адуш.)		 гістары́чна-летапі́сную гістары́чна-летапі́снае гістары́чна-летапі́сныя (неадуш.)
гістары́чна-летапі́сных (адуш.)
Т. гістары́чна-летапі́сным гістары́чна-летапі́снай
гістары́чна-летапі́снаю		 гістары́чна-летапі́сным гістары́чна-летапі́снымі
М. гістары́чна-летапі́сным гістары́чна-летапі́снай гістары́чна-летапі́сным гістары́чна-летапі́сных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

апавяда́льна-летапі́сны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. апавяда́льна-летапі́сны апавяда́льна-летапі́сная апавяда́льна-летапі́снае апавяда́льна-летапі́сныя
Р. апавяда́льна-летапі́снага апавяда́льна-летапі́снай
апавяда́льна-летапі́снае		 апавяда́льна-летапі́снага апавяда́льна-летапі́сных
Д. апавяда́льна-летапі́снаму апавяда́льна-летапі́снай апавяда́льна-летапі́снаму апавяда́льна-летапі́сным
В. апавяда́льна-летапі́сны (неадуш.)
апавяда́льна-летапі́снага (адуш.)		 апавяда́льна-летапі́сную апавяда́льна-летапі́снае апавяда́льна-летапі́сныя (неадуш.)
апавяда́льна-летапі́сных (адуш.)
Т. апавяда́льна-летапі́сным апавяда́льна-летапі́снай
апавяда́льна-летапі́снаю		 апавяда́льна-летапі́сным апавяда́льна-летапі́снымі
М. апавяда́льна-летапі́сным апавяда́льна-летапі́снай апавяда́льна-летапі́сным апавяда́льна-летапі́сных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

летопи́сный летапі́сны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

annalistic

[,ænəˈlɪstɪk]

adj.

летапі́сны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

latopisarski

летапісны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ВЕВЯРЭ́СК,

летапісны горад, які ўпамінаецца ў «Спісе рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх» у канцы 14 ст. сярод гарадоў ВКЛ. У даследчыкаў няма адзінага пункту гледжання наконт месцазнаходжання Вевярэска: рус. гісторык М.​М.​Ціхаміраў адносіў яго да загадкавых; археолаг В.​В.​Сядоў атаясамліваў з гарадзішчам каля в. Касцянёва Шчучынскага р-на Гродзенскай вобл. і лічыў, што назву атрымаў ад р. Ваверка, якая працякае за 16—18 км ад пасялення. Магчыма, летапісны Вевярэск існаваў на месцы сучаснай в. Ваверка Лідскага р-на, якая размяшчаецца на беразе р. Ваверка. У дакументах 16 ст. ўпамінаецца пад назвай Гарадзішча.

т. 4, с. 53

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)