лесару́б, -а, мн. -ы, -аў, м.

Рабочы, які займаецца валкай лесу.

|| прым. лесару́бскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

лесару́б

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. лесару́б лесару́бы
Р. лесару́ба лесару́баў
Д. лесару́бу лесару́бам
В. лесару́ба лесару́баў
Т. лесару́бам лесару́бамі
М. лесару́бе лесару́бах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лесару́б м. лесору́б

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лесару́б, ‑а, м.

Рабочы, які займаецца валкай лесу. Брыгада лесарубаў. □ Кладуць лесарубы сасну за сасной. А. Александровіч. А неўзабаве на бераг Ручая прыйшлі лесарубы і пачалі сячы лес. Шуцько.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лесару́б м. Wáldarbeiter m -s, -, Hólzfäller m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

«Лесаруб у барацьбе» (газ.) 5/334

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

лесору́б лесару́б, -ба м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

lumberjack [ˈlʌmbədʒæk] n. лесару́б

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

пато́мны¹, -ая, -ае.

1. Які ад роду належыць да якога-н. саслоўя (уст.).

П. дваранін.

2. Карэнны, спрадвечны.

П. лесаруб.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

sawyer [ˈsɔ:jə] n. лесару́б, пі́льшчык, дрывасе́к

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)